Na gruntach wsi Widoradz (gmina Wieluń, powiat wieluński) na niewielkim wzniesieniu, pośród dawnych (później osuszonych) bagien znajdują się pozostałości grodziska pierścieniowego. Stanowią one - jak wykazały badania - relikt późnośredniowiecznego grodu doszczętnie spalonego pod koniec XIV stulecia. Zachowały się tu cztery pierścienie wałów i fosy.

Badania archeologiczne prowadzone przez Muzeum Ziemi Wieluńskiej wykazały, że był to całkowice drewniany gród otoczony poczwórnym pierścieniem wałów i fos, o wielkich walorach obronnych. Fukcjonował prawdopodobnie od połowy XIII stulecia, właśnie do końca XIV w. Prawdopodobnie był siedzibą urzędników książąt dzielnicowych aż do czasów księcia Władysława Opolczyka.

W trakcie badań odkryto tu m.in. groty bełtów, noże, klucze, podkowy, ostrogi i znaczną liczbę fragmentów ceramiki. Do najciekawszych jak dotąd znalezisk zaliczono zabytki kolce - kotwice i sztylet - mizerykordię, pochodzące z Czech. Znaleziska te wskazują dowodnie na obecność w grodzie załogi wojskowej. W 1561 r. wspomniano o rowie odprowadzającym wodę z grodziska do stawu.

Położenie grodziska w niewielkiej kotlinie, wówczas w miejscu odludnym, było prawdopodobnie przyczyną powstania wielu legend. Jedna z nich wspomina o zapadniętym zamku diabła "Diabła Widoradzkiego" Rokity (którego charakter miał być podobny do łęczyckiego Boruty) oraz o najeździe Tatarów na Wieluń w 1241 r., których pochłonąć miały` tutejsze bagna.


Grodzisko w Widoradzu



Grodzisko w Widoradzu



Grodzisko w Widoradzu